O akşam, gün batımının tüm aşıki ışıkları büyük pencereye vurmuşken, geniş salondaki afaki masanın etrafında oturan üç eski dost, yenilgilerinin şerefine buruk bir gülümsemeyle kadeh tokuşturdular.
Her zaman birbirlerinin yanında olmuşlar, hiç ayrılmamışlardı. Bundan sonra birbirlerine daha da fazla vakit ayırabileceklerdi. İnsanlar ezelden beri sadece değerleri ve varlıklarının ışıltıları için değil, hayatta kalmak için de onlara bağımlı olduklarını bilirler, er ya da geç onları ararlardı.
Ta ki bugüne kadar..
‘Zaten’ dedi Sevgi. ‘Hiçbir zaman kazanma hırsına kapılmadık ki biz.’
Karakter başını zarifçe eğerek sessizce onayladı.
‘Ama’ dedi
Vicdan, ateşli gözlerini bir an yumarak; ‘İnsanlık için hiç de iyi olmadı bu’